سلام

اینجام: http://1choogh.blogspot.com

از اینجا می رم...

- تو بگو تکرار تاریخ من می گم...-

شهیدی برخاک خفته است

جوانی نوزده ساله.

روزها در زیر  نور خورشید

و شب‌ها در زیر ستارگان

در میدان بایزید استانبول

شهیدی بر خاک خفته است

در یک دستش کتاب درس

و در دست دیگر رویای او-

که آغاز نشده پایان گرفته است-

در بهار سال هزار و نهصد و شصت،

در میدان بایزید استانبول

شهیدی برخاک خفته است

او را گلوله زدند

زخم گلوله

بر روی پیشانی‌اش

همچون میخک سرخی شکفته است.

در میدان بایزید استانبول

شهید بر خاک خواهد خفت

خونش قطره قطره بر خاک

خواهد چکید.

تا زمانی‌که

ملت مسلح من، با سرودهای آزادی

از راه برسد

و میدان بزرگ را تسخیر کند...

آخرین شعرها- ناظم حکمت- رضاسید حسینی/جلال خسروشاهی

 

پی نوشت1: بابابزرگ اولین مرد زندگی‌ام بود و بی‌شک از تاثیرگذارترین‌ها... بابابزرگ رفتگر بود و من هنوز جاروی بلندش رو به یاد دارم و انگشت‌های زبرش که نون توی چای شیرین خیس می‌کرد و توی دهن ما می‌گذاشت یا پشتمون رو نوازش می‌کرد... آقای شهردار، سریع آدم ‌هاش رو می‌اورد، همه جا رو سریع رفت و روب می‌کرد... حتمی خون‌هم بوده... خون‌هایی که باید تمیز و پاک می‌شده...

پی‌نوشت2: دست کم هفته‌ای یه بار برای کلاسی می‌رم انقلاب. هر بار نگاهم به کف خیابون‌هاس... چه خاطراتی توی دل این خیابون‌هاس... چه خون‌ها...

 

 

- سلام. خوبی؟-

نامه نوشته. نامه رو با" سلام. خوبی؟" شروع کرده. همین‌جا موندم. نامه‌س... تلفن که نیس که مجبور باشی پشت‌بندش بگی "خوبم!" یا:" ای زنده ایم شکر!" (بعدش، با خودت، یه جای اون هزارتو فکر کنی این شکر از صدتا فحش هم بدتره! یه جای دیگه توی همون هزارتو یه لبخندی فرمان داده بشه... اما کو گوش شنوا؟) همین‌جای نامه موندم.

یادت هست سه روز گریه می‌کردم که: "چرا من؟ چه بدی کردم در حق کسی؟ چرا اینجوری شد؟" مستاصل بودم. مستاصل! از اون بدتر خام.  اینقده سوال هست که جواب نداره دختر! حالا مونده تا ببینی تا بفهمی. حالا به اطرافم نگاه می‌کنم. استیصال و چرای لعنتی. جواب نداره! این" کاش" لعنتی رو هم بکن بندازش همون‌جایی که باید.

سر راهم، کنار پل گیشا یه پارک هست، نمناک و تمیز، با درختای بید... هی به سرم می‌زنه صبح‌ها که تو راه شرکتم، برم زیر درختاش دراز بکشم و بی‌خیال کار شم. شب‌ها خسته می‌خوابم و صبح‌ها خسته‌تر پا می‌شم.

یا هی به اون تخم‌مرغای خوشحال تبلیغات تلاونگ فکر می‌کنم که چرا خوشحالن؟ که می‌‌خوان سرخشون کنن یا توی قل قل آب جوش آب‌پزشون کنن؟... مسخره‌اس که به همه چیز شخصیت و روح می‌دیم. بعدش گرفتار می‌شیم. بابا اینجا روح آدم‌هاش مهم نیس اونوخ چسبیدی به این فانتزی‌ها!!! موقع برگشت توی خیابون یوسف‌آباد حجله می‌بینم. راستی فقط منم که این‌روزها حجله می‌بینم؟ زیاد نشدن؟ چقدر این روزها مردم جوان ناکام می‌میرن؟ اون‌وقت ماهاکه می‌مونیم، کامیابیم؟

هی... هی... پسر!!! من مقیاسم کاوه‌اس واسه پسرای سن و سال تو! می‌شه‌چن؟ 69-70؟ کاوه کی بزرگ شد؟ تصویری دارم از مامان که رفت توی اتاق پذیرایی دور از شلوغی به کاوه شیر بده، بلکه بخوابه! بعد یه مدتی رفتیم دیدیم مامان با سینه باز خوابش برده و کاوه چهار دست و پا می ‌چرخه... کی بزرگ شدی؟ کی برای اولین بار ریش تراشیدی؟ یه تیر توی سر... یه تیر توی قلب! اصلن گیرم همه چی تموم شه، خاطره شه... تاریخ شه... دیگه این خیابون‌ها، باد و بهار بی خنده تو و مانند تو می‌ارزه؟ می‌ارزه؟

انگاری همه چی واسه من با تاخیر شروع می‌شه بعد یه مدت تازه کم‌کم می‌فهمم که: یعنی چی... چی شد؟

 می‌دونم می‌دونم... دارم فقط می‌بافم. گفتم راجع به استیصال، نگفتم؟

 

 

 

- داغ-

مادرش... مادرش...

اینجا قاطی کرده...

- کشف - 

 پوزخند= پوز + خند

- شنبه روز بدی بود-

خونه رو تمیز کردم. با وسواس می‌چرخم اگه مویی روی سرامیک مونده باشه با دست ور می‌دارم...یه قابلمه قرمه سبزی باز گذاشتم و زیرش شعله پخش‌کن گذاشتم تا حسابی جا بیفته، گاه‌گداری بهش سر می‌زنم و به غل زدن آرومش نگاه می‌کنم. روغنش از تیرگی به سیاهی می‌زنه... گیرم که میهمانی نداشته باشم، گیرم که برای خوردنش برنامه‌ای نباشه اما آشپزی آرومم می‌کنه... هوس کرده بودم خونه بوی بادمجون سرخ‌کرده بگیره، شاید برای کشک بادمجون... سر حوصله بادمجونا رو سرخ می‌کنم و روی هم تلنبار می کنم.

کتاب خوندن رو شروع نکردم... اما مطلبی خوندم از مصاحبه با یک ساواکی... گفته بود که خشونتشون ربطی به اغفال یا جهل یا هیچی نداره ( کاملش توی ریدرم هس)... موافقم. مگه نه اینه که قدرت وسوسه‌انگیز ترینه میون شهوت، ثروت و شهرت. پریشب تا دیروقت توی شرکت مونده بودم، موقع برگشت مرد چماق – و نه باتوم- به‌دستی رو دیدم که ساعت 11 شب توی خیابونی که که عابری نبود برای ماشین‌ها چماقش رو تکون می‌داد... و قسم می‌خورم که لذت می‌برد... برق چشماش ربطی به ایمان یا اطاعت یا هرچی نداشت... فقط لذت بود. برق لذت! که تشخیص‌اش کاری سختی نیست.

شال نارنجی رو شکافتم و دوباره می‌بافم... اگرچه موقع بافتن، هزار فکر از ذهنم می‌گذره... اما آروم می‌شم، اما شب‌ها خواب می‌بینم و خوابم پر از صحنه‌ها و صداهاست! صدای موتورها که ویراژ می‌دادن توی کوچه وقتی که اینجا رو بسته بودن، صدای الله اکبرها و مردی که نعره می‌زد و خون و عکس آدم‌های لهیده... و یکی که می‌گه هیس... هیس... ما فقط اعتراض داریم و نباید بهانه‌ای به کسی بدیم...

دوباره به قرمه سبزی‌ سر زدم! گاهی- البته به ندرت- فکر می‌کنم من مامان خوبی می‌شدم. :)

 

- این نیز بگذرد-

1- تکلیف آدمی مثل من چیه؟ که کافه پیانو رو خونده، بدش که نه!!! خوشش هم اومده و برای یکی و دو نفر هم کادو خریده، اما برای کتابخونه خودش نخریده که حالا پس بده؟

2- نوجوون بودم که اسم مایکل جکسون رو از معلم پرورشی شنیدم. Liberian girl و Little Susie و Dirty Diana... این ‌آهنگ‌ها هم لابد می‌شن قاچی از نوجوانی دختری!

3- و برای به آقایی که منو تهدید کرده:"...خیلی خیلی خوشحالم اون‌روز که داعیه طرفداری از حقوق زنان رو داشتی و برای کمپین امضا جمع می‌کردی، لحن همراه با تحکم‌ات باعث شد که امضا نکنم و بگم که نمی‌خوام کسی مثل تو برای حقوق زنان رای جمع کنه... حالا هم که آدما رو به "معرفی به سباه" تهدید می‌کنی!

من خوشحالم آقا!

 

 

 

- وای وای وای-

هر روز از جلوی کوی عبور می کنم...

به‌ترین بچه‌های این خاک... بچه‌های این‌ خاک...

ای وای!

 سیاه پوشم و این یک نماد تبلیغاتی و حتی اعتراضی نیست... عزادارم.

 

1- فقط می‌دونم الان گفتن این حرف که رای دادن اشتباه بوده غلطه... ما تنها باریکه امید رو گرفتیم و سعی کردیم... بهم امید دادیم... یادمون نره حقیقت رو با چشمامون دیدم... فقط سعی کنیم یادمون نره...

2- یه ساعت یه ساعت زنگ می‌زد اخبار رو می‌داد... و من توی دلم خرچنگی بود... دلم می‌خواست کاش فقط یکی بود بغلم می‌گرفت، حتی نه... انگشتم رو هم فشار می‌داد کافی بود.. اما کسی نبود و همه توی درد هم شریک بودیم. به خودم می‌گفتم: قوی باش... قوی باش...

3- بالاخره این بغض شکست... صبح، توی اتوبوس، قیافه ناامید مردم... ناامید... چیزی نداشتم بگم... حالا آرزو می‌کنم کاش کسی باشه که سینه‌اش اون‌قدر بزرگ باشه و من تا می‌تونم گریه کنم...

4- چه این آرا درست باشه و چه غلط، نشونه بدبختی ماست... مگه ما به تغییر و اصلاحات یه شبه معتقد بودیم؟ نه. خدا شاهده که نه. خود من به زمانی بین 50 سال تا 100 سال فکر می‌کردم، ترسم از سقوط چندساله توی یه شب بود که البته پیش اومد...

5- ریا و دروغ... ترس‌های بزرگ من... مبادا که برای ادامه و بقا، ما هم بیش از پیش آلوده‌اش بشیم...

6- دخترک زنگ زده، بغض کرده می‌گه: "روجا من می‌رم... " به زور اشک نمی‌ریزم اما صدام می‌لرزه! همین پنج‌شنبه‌ای داشتن روی پل عابر بهش تجاوز می‌کردن... اون موقع من خندیدم از درد و گفتم: اشکال نداره... نگران نباش... حالا چی بگم؟

7- آخ................

 

- ما نیمی از جمعیت ایران هستیم؟؟؟-

قسمت اول

قسمت دوم

قسمت سوم

قسمت چهارم

قسمت پنجم

 

- روزانه -

1- یه وقتایی احوال آدم خیلی خیلی--- یه. (به خاطر احترام به شماره 2سانسور شد. شما بخونید خیلی خیلی بده.)

2- مامان می‌گه:" تو گولم زدی نذاشتی واسه‌مکه اسمتو بنویسم..."می‌گم: "بی‌خیال مادر من! منو چه به این کارا..."می‌گه: "من نمی‌دونم؛ من اسمتو می‌نویسم. دوست نداشتی برو پولو پس بگیر!"

خلاصه این مامان من حرف حرف خودشه... یهو دیدی الکی الکی رفتم مکه... حاج خانوم شدم! (راستی مگه می‌شه پول رو پس گرفت؟!)

3- امشب می‌ریم جنگل ابر.... نکته جالب توجه اینه که مدیرعامل محترم هم صبحی با چند تا از اعضای هیات‌مدیره رفتن ابر!!!

4- ...ادامه دارد. احوال آدمه رو می‌گم. کاش می‌تونستم بنویسم اش...

 

- شنای پروانه -

به مناسبت اینکه بالاخره دیروز من تونستم یه عرض استخر رو بدون چوب خشک کردن خودم- چوب که چه عرض کنم، که اگه چوب بودم دست کم می‌اومدم روی آب! – و بدون اون ترس مسخره، با دوچرخه طی کنم!!! اعلام/ اعتراف می‌کنم که شنای محبوب من شنای پروانه‌س...!!! پر رو هستم؟... می‌دونم!... اما خدا وکیلی معرکه نیس؟ 

ببینین تو رو خدا  حق با من نیس...؟